Na pojedynczy słownik kont składa się nagłówek – jego numer (kod), opis i definicja identyfikatora pozycji – oraz dowolna ilość pozycji. Każda pozycja również posiada swój numer oraz opis. Numery pozycji słowników mogą być zestawem cyfr lub znaków i posiadać określoną długość: te parametry ustawiane są przez definicję identyfikatora pozycji w nagłówku słownika. Opisy mają pomóc użytkownikowi bez kłopotu wybrać odpowiednią pozycję, powinny być zatem możliwie jednoznaczne.

Żeby wytłumaczyć sposób tworzenia widoków, najpierw trzeba wyjaśnić budowę zwykłego konta księgowego. Otóż numery kont księgowych składają się z kolejnych członów oddzielanych kreską, np. 010-10-01-1-1. Ponieważ każdy kolejny człon konta oznacza następny jego poziom, przykładowe konto 010 ma tutaj 5 poziomów. Na planie kont wyglądałoby to tak: [ilustracja]

Dopuszczalne zagłębienie planu kont w Graffiti to 6 poziomów. W konsekwencji numer konta może posiadać najwyżej 6 członów. Właśnie dla użytkowników Graffiti, którzy potrzebują większej ilości poziomów stworzone zostały widoki.

Kolejne pozycje widoku to odwołania do słowników kont. Pojedynczą pozycję widoku określają trzy parametry: numer członu, liczba porządkowa w ramach członu oraz numer słownika kont, który będzie powiązany z pozycją widoku. Przy pomocy widoku nie można tworzyć kont posiadających więcej niż 6 członów, ale każdy człon może składać się z kilku pozycji (kolejne lp. w ramach członu), które zostaną zgrupowane w jeden człon numeru konta.

Użytkownik, np. wprowadzający fakturę, konstruuje konto księgowe. Najpierw wskazuje widok. Graffiti wywołuje wtedy słownik kont przypisany do pierwszej pozycji widoku, a użytkownik wybiera jedną z jego pozycji: jej numer utworzy pierwszy człon konta. Potem wywoływany jest słownik kont przypisany do drugiej pozycji widoku, potem do trzeciej itd. – aż do ostatniej. Numery wybranych pozycji słowników kont tworzą kolejne człony powstającego numeru konta i tak, człon po członie, budowany jest cały numer konta. Jeżeli konto o takim numerze nie istnieje w planie kont, umożliwione zostanie jego automatyczne wygenerowanie.

Ilustracja 7.2. Księgowość. Przykładowe konto 010-10-01-1-1 na planie kont

Bazując na jednym widoku, możliwe jest więc tworzenie olbrzymiej ilości kont. Jednocześnie nie jest konieczne definiowanie ich z góry, ponieważ są one generowane w momencie wystąpienia konkretnego zdarzenia.

Ilustracja 7.3. Księgowość. Słowniki kont

A. Analityki wygenerowane na podstawie widoku (E). Powstałe konto ma symbol utworzony z numerów wybranych pozycji słowników kont: 010-081a-82b83-84c85-12345-87g. B. Jeden człon numeru konta może być tworzony przez kilka pozycji widoku. Człon powstaje wtedy przez złożenie numerów wybranych pozycji słowników kont (np. 82b83 powstało z dwóch pozycji: 82b i 83), podczas gdy ich opisy oddzielane są ukośnikiem (/). Na pojedynczy człon konta składa się maksymalnie 5 znaków. C.  Nagłówki słowników kont. D.  Kolejne pozycje wybranego słownika kont (C). Użytkownik wskaże jedną z nich do budowy numeru konta, jeżeli słownik został związany z którąś z pozycji (F) widoku. E. Nagłówek widoku. Opis pozwala wybrać odpowiedni widok podczas konstruowania konta. F. Lista pozycji wybranego widoku (E). Pierwszy człon konta budowanego na podstawie tego widoku powstanie z numeru wybranej pozycji słownika 80, drugi z numeru pozycji słownika 81 (D), trzeci – z numerów pozycji słowników 82 i 83 itd. Pierwszy człon konta musi być numerem istniejącego konta syntetycznego.