Νumer pary oraz numer podpary (odpowiednik liczby porządkowej dla pozycji posiadających ten sam numer pary) umożliwiają zastosowanie księgowania równoległego. Oprócz pierwszej pary, każda kolejna traktowana jest jako księgowanie równoległe, tj. niewchodzące do rejestru VAT i niezwiększające wartości dokumentu księgowego. Niemniej jednak każda z par jest oddzielnie bilansowana, zatem kwoty powinny się równoważyć.

Przykład. Do definicji wprowadzamy dwie pary. Na pierwszą parę składają się dwie pozycje: wartości wpisywane na wyznaczone dla nich konta wejdą do rejestru VAT (jeżeli oczywiście jest to dokument transakcyjny) i będą stanowić o wartości dokumentu PK. Druga para, na którą składa się jedna pozycja, ma pomóc w określaniu dodatkowych (równoległych) parametrów związanych z księgowanymi kwotami.

Ilustracja 7.5. Księgowość. Księgowanie równoległe

A. Tak wygląda makro-konto wprowadzane do dekretu. Podczas księgowania, zamiast nazwy makra (KONTR) wpisany zostanie numer kontrahenta, wyznaczający analitykę konta 202. B. Zapis wprowadzający zmienną w miejsce stałego konta do dekretu. W tym wypadku jest to odwołanie do konta dla towaru (por. dalej: Związki parametrów i kont oraz Parametry niezależne). C. Pierwsza para wyznacza kwoty, które określają wartość dokumentu PK i wchodzą do rejestru VAT (jeżeli księgowany jest dokument transakcyjny). W tym wypadku są to dwie pozycje.